HoLEP i inne rodzaje laserów, a oddziaływanie elektromagnetyczne

HoLEP i inne rodzaje laserów

HoLEP, to technika, w której energia lasera jest dostarczana do tkanki przez włókno optyczne. Celem jest precyzyjne oddzielenie przerośniętej części gruczołu krokowego i jednoczesna hemostaza. Z punktu widzenia fizyki ważne jest to, że mówimy o promieniowaniu elektromagnetycznym w zakresie optycznym, a nie o promieniowaniu jonizującym. W praktyce klinicznej istotne są więc ryzyka typowe dla laserów medycznych. Chodzi o bezpieczeństwo oczu i skóry oraz zagrożenia pośrednie (pożar bądź dym chirurgiczny). Ważna jest także kompatybilność elektromagnetyczna urządzeń elektrycznych na sali. Bez tego operacja laserowa może stanowić pewne zagrożenie.

Różnice w rodzajach laserów

Laser holmowy w HoLEP pracuje w podczerwieni około 2100 nm i jest silnie pochłaniany przez wodę. Przekłada się to na niewielką głębokość penetracji w tkankach i dobrą kontrolę krwawienia. To jedna z przyczyn, dla których leczenie HoLEP jest postrzegane jako narzędzie precyzyjne w obrębie tkanek miękkich.

W praktyce urologicznej spotyka się też inne źródła energii laserowej używane w leczeniu łagodnego rozrostu prostaty. To lasery tulowe (~2000 nm, często w trybie ciągłym) czy systemy fotoselektywne. Różnią się mechanizmem absorpcji i profilem oddziaływania termicznego. To ma znaczenie nie tylko dla efektu klinicznego, ale też dla doboru ochrony oczu. Okulary ochronne muszą być bowiem dopasowane do konkretnej długości fali. Inne wymagania ma zatem operacja prostaty laserem zielonym, a inna tulowym.

Oddziaływanie elektromagnetyczne na pacjenta

Dla pacjenta ekspozycja na promieniowanie elektromagnetyczne z lasera jest w ogromnej większości ekspozycją celową i miejscową. Energia ma trafić do tkanki w polu operacyjnym. W przypadku lasera holmowo-yagowego działanie koncentruje się w płytkich warstwach. Natomiast rozchodzenie się energii w głąb jest ograniczone w porównaniu z niektórymi innymi długościami fal. Laserowe rozbijanie kamieni i inne zabiegi nie stanowią zatem niebezpieczeństwa zbyt wysokiego oddziaływanie elektromagnetycznego.

Ryzyka dla pacjenta częściej wynikają z efektów termicznych i technicznych niż z elektromagnetycznego oddziaływania ogólnoustrojowego. Chodzi o możliwość niezamierzonego uszkodzenia tkanek przy niewłaściwych parametrach, pracy zbyt blisko struktur wrażliwych, nieprawidłowej irygacji czy utraty kontroli nad końcówką włókna. Drugim obszarem jest bezpieczeństwo oczu pacjenta. Zwłaszcza gdy zabieg dotyczy okolic, gdzie oczy mogą być narażone na odbicia lub rozproszenie światła. Standardem jest osłona oczu zgodna z procedurami ośrodka.

Oddziaływanie elektromagnetyczne na personel

W sali operacyjnej największym realnym zagrożeniem jest ekspozycja oczu personelu na wiązkę bezpośrednią lub odbitą. W drugiej kolejności ekspozycja skóry w przypadku pracy w bliskiej odległości oraz błędów proceduralnych. Z tego powodu standardy bezpieczeństwa w ochronie zdrowia kładą nacisk na organizację strefy kontrolowanej, szkolenia, nadzór, oznakowanie, procedury i dobór środków ochrony indywidualnej. Zatem laserowa operacja prostaty nie jest problemem pod kątem promieniowania elektromagnetycznego.

Warto też pamiętać, że wiele systemów laserowych stosowanych w chirurgii to urządzenia wysokiej klasy zagrożenia. W praktyce przekłada się to na konieczność rygorystycznych procedur w środowisku klinicznym.

Kompatybilność elektromagnetyczna podczas operacji HoLEP

Gdy mowa o oddziaływaniu elektromagnetycznym w sensie interferencji, w praktyce najczęściej chodzi o to jak różne urządzenia elektryczne zakłócają się wzajemnie. Właśnie po to istnieją standardy kompatybilności elektromagnetycznej dla sprzętu medycznego, Określają wymagania dotyczące odporności na zakłócenia i emisji zakłóceń przez urządzenia medyczne. Stosowanie się do standardów sprawia, że każda operacja laserowa będzie bezpieczna pod kątem kompatybilności urządzeń medycznych.